Heilig Hart van Jezus
Jezus de Nieuwe Adam
Als u werkelijk van iemand houdt en zij weigeren te geloven dat u van hen houdt of zij verwerpen uw liefde voor hen dan voelt u veel pijn in uw hart. Hoe slecht iemand ook is, het Hart van Jezus BRANDT van oneindige LIEFDE voor hen maar Zijn Hart is met doornen doorboord door onze zonden, ondankbaarheid en door mensen die niet geloven dat HIJ VAN HEN HOUDT.
Heilige Faustina Kowalska
Heilige Bernadette van Lourdes
Het Pictogram van de drievuldigheid door Rublev
Heilige Catherine Laboure
Heilige Faustina
(Zie Conferenties over de Goddelijke Genade)
Heilige Bernadette & Lourdes
gestorven 1879!
De Drie-eenheid
Heilige Catherine & de Wonderdadige Medaille
gestorven 1876!
Maria's Hart brandt ook van Liefde voor u en het werd doorboord door een Lijdenszwaard door haar Zoons' lijden voor zonden, ongeloof en ondankbaarheid.

Onbevlekt Hart van Maria
Maria de Nieuwe Eva
Engels Italiaans Pools Nederlands Chinees Duits Spaans Portugees Frans Russisch
18 07 2008 Nieuws
 
INHOUD
 Home
 
Conferenties Goddelijke Genade Dublin
 2006 (Engels)
 2007 (Engels)
 2008 (Engels)
 Wereldcongres in Rome over Genade (engels)
  Wat is de Zondag van Goddelijke Genade?
 Het grote Geheim!
 
Adam en Eva en de Rozenkrans
 1 De Blijde Mysteries
 2 De Lichtende Mysteries
 3 De Droeve Mysteries
 4 De Glorierijke Mysteries
 Een verklaring van de Katholieke Mis (Eucharistie)
 De Engelen
 De Wonderdadige Medaille
  Fatima
 Lourdes
 De Drie-eenheid in de NATUUR!
 De natuur van de Drie-eenheid
 Heilig Hart van Jezus
 Wat is Vagevuur?
 Voorbestemming?
 Anticonceptie?
 Pro-leven
 De Katholieke Kerk
 Katholieke Bijbel
 Rijmpje over Heroïne (werd ons toegestuurd) (Engels)
 Linkpagina
 
Een beetje humor!
 Stof tot nadenken
 
Andere websites
  Catechismus van de katholieke Kerk
 Onvoorstelbare bijna-doodservaringen van o.a. toegewijd Atheïst Howard Storm!
 Website van de Cenaclo Gemeenschap : een zeer succesvol wereldwijd drugs-rehabilitatiecentrum
 TV NETWERK van het EEUWIGE WOORD. Katholieke TV is 24u/24u beschikbaar in Ierland en Groot-Brittanië op SKY-channel 769 en in Europa, Canada, de V.S. enz. op bepaalde Netwerken
 
Blogs
  Medjugorje
 
Afbeeldingen op deze site!

Verschijning van Jezus het Lam van God binnen ten westen van Ierland 1879
Drievuldigheid in Aard
Engel Licht
Wonderbare Medaille
Maan, Aarde en de Zon!

En nu willen we aan u voorstellen, Howard Storm een kunst en literaire professor die met zijn klas in Parijs was, toen hij plotseling een maagbloeding, een opengesprongen maagzweer, een peritonitis, een schok, een plotselinge dood, een klinische dood, een reanimatie, en Hel ervaring had.

Ik was een 38 jaar oude universiteitsprofessor en ik onderwees kunst. Ik had een groep studenten en mijn vrouw meegenomen voor een rondtour door Europa. Wij hadden net een rondreis van 3 weken gehad, en dit was de één na laatste dag. Terwijl wij in Parijs waren, om 11:00 uur in de ochtend, had ik een maagperforatie. Toen dit gebeurde, de pijn was de ergste pijn die ik in mijn leven ooit had ervaren, en daardoor viel ik ter plaatse op de grond. En daardoor kronkelde ik, en gilde en jammerende en schopte en schreeuwde rond op de vloer, en mijn vrouw alarmeerde de balie en zij belden de hulpdienst.

Een arts kwam en hij belde een ziekenwagen, omdat hij wist wat er aan de hand was. En die reden me ongeveer 13km door de stad naar het Openbare Ziekenhuis in Parijs. Daar werd ik meegenomen naar de spoedafdeling waar ik werd onderzocht door nog eens 2 artsen, die precies wisten wat er aan de hand was met me. En toen namen ze me mee naar een Operatieziekenhuis die enkele straten verder lag. En ik werd daar geparkeerd omdat er geen chirurg beschikbaar was om de operatie te doen. Dus lag ik 8 tot 10 uren in dat ziekenhuis zonder medicijnen, zonder onderzoek, geen aandacht in welke vorm dan ook, wachtend op een chirurg die zou komen om me deze kritieke operatie te geven. En nu is het 20.30 uur en een verpleegster komt binnen en zegt dat zij het heel jammer vindt dat zij geen arts voor mij kan krijgen en dat het de volgende dag wel zou lukken. Terwijl zij dat zei, wist ik dat het voor mij afgelopen was. Ik wist dat ik dood was. Het enige dat me levend hield was dat ik niet wilde sterven. Ik was doodsbang om te sterven want zover als ik wist was ik een atheïst, een niet gelovige, een persoon die leefde voor de voldoening die je op dat moment kon krijgen. En sterven was voor mij het ergst, ik bedoel naast de pijn, was doodgaan het ergste dat je kon overkomen omdat dat het einde van het leven was, en er was niets meer, daar was niets anders. Maar toen zij zei dat er geen chirurg beschikbaar was tot de volgende dag, het idee om te proberen om voor nog een minuut of nog een uur met deze pijn te leven niet meer de moeite waard. Ik had eerst nog de hoop dat zij een arts zouden vinden, die de operatie zou doen en me zou openen en het probleem in mijn binnenste zou oplossen, omdat zij dat verteld hadden. Maar toen zij zeiden, dat zij er geen konden krijgen, zei ik tegen mijn vrouw dat het tijd was voor ons om vaarwel te zeggen, omdat ik nu zou gaan sterven. En zij stond op en sloeg haar armen om me heen. Zij vertelde me hoeveel zij van mij hield, en ik vertelde haar hoeveel ik van haar hield. En het maakt mij heel verdrietig. En wij zeiden vaarwel. Wij zeiden die dingen die je zegt, nadat je 20 jaar getrouwd bent geweest. Je zegt van alles. Ik kan het je niet vertellen, omdat ik anders ga huilen.

Uiteindelijk ging zij zitten omdat zij wist dat het over was, en ik wist het. En het was zo hard om haar zo te zien huilen, zodat ik mijn ogen sloot en het liet gaan. Ik raakte bewusteloos. Ik was waarschijnlijk een korte tijd bewusteloos, waarschijnlijk een paar minuten. En toen was ik opnieuw bij bewustzijn. En ik keek, ik opende mijn ogen en keek, en ik stond naast mijn bed. En ik wist precies waar ik was en wat de situatie was, ik bedoel, er was geen verwarring in mijn gedachten. Ik voelde mij meer levend, meer echt dan ik ooit in mijn leven heb gevoeld. Mensen vroegen me, "Was je een geest?" Ik was juist het tegengestelde, ik was zeer levend. Terwijl ik de kamer rondkijk, zie ik dat er iets onder het laken op het bed ligt. Er is iets onder het laken, een lichaam. En dus buig ik over het bed heen omdat het hoofd lag weggedraaid van mij, om het gezicht te bekijken en het leek op mij. Maar dat was toch niet mogelijk omdat ik hier sta, ik ben levend, ik voel me geweldig, weet je, ik bedoel, ik voel me meer dan geweldig, weet je. En zo probeerde ik om tegen mijn vrouw te spreken, maar zij kon me niet horen of zien. Ik dacht dat zij me negeerde. Dus werd ik heel boos op haar, omdat zij mij negeerde en niet naar mij keek. Dus gilde en schreeuwde ik naar haar, "Waarom ligt dit lichaam in bed, dat op mij lijkt? Hoe is het daar terecht gekomen, enz.?" Ik had een heimelijke verdenking dat het lichaam in bed van mij was, maar ik wilde daar niet aan denken omdat dat te eng was. Daardoor werd ik werkelijk verontrust en van streek, omdat dit alles te bizar was. Dit kan toch niet gebeuren, het is onmogelijk; ik heb een ziekenhuistoga aan, en echt alles is heel echt. Ik hoor mensen van buiten de kamer naar me roepen en zij spraken met zachte en aardige stemmen tot mij. "Howard, je moet nu met ons mee komen. Kom snel, kom hier heen."

Dus ging ik naar de deuropening van de kamer toe. En daar buiten, waren mensen op de gang. De gang is bedompt, het is grijs, niet licht of donker, het is enkel grijs. En zij zijn allen in het grijs. En het zijn mannen en vrouwen en wat zij aan hadden zou mogelijk ziekenhuiskleding kunnen zijn. Ik vroeg hen of zij de artsen waren om me naar de operatiekamer te brengen. En ik vertelde hen, ik ben echt ziek en ik moet een operatie ondergaan, ik zal doodgaan, ik zou die operatie krijgen, ik zou die operatie 8 uur geleden al gehad moeten hebben. Ik vertel ze al die dingen en zij zeiden, "Wij weten het, wij weten het, wij begrijpen het. Howard kom snel, Howard kom hierheen, Howard kom met ons mee, Howard wij hebben op je gewacht." Ik verliet de kamer, die werkelijk helder en verlicht was, en ik ging de gang in, die bedompt en wazig was. Ik volgde deze mensen; wij maakten een hele lange reis. Daar is geen tijd, en als ik een verwijzing naar een tijd maak, is het enkel een illusie omdat er geen tijd is, in deze plaats. Maar deze reis, als ik het zou moeten berekenen, zou ik van Nashville tot Louisville, (281 km) of zoiets, moeten lopen om de wandel met deze mensen uit te leggen. En terwijl wij liepen bleven zij rondom mij, en spoorden mij aan om te blijven lopen en het werd donkerder en donkerder. Zij werden meer en meer openlijk vijandig tegen me. Aanvankelijk waren zij stroperig lief om me ertoe te brengen om met hen mee te gaan. Toen ik met hen mee ging zeiden zij dingen als, "Opschieten, blijf in beweging, houd je mond, ophouden met vragen."

Het begon steeds lelijker te worden. En toen kwamen wij in volledige duisternis terecht en ik werd absoluut zeer angstig. Deze mensen waren zeer vijandig en ik weet niet waar ik ben. Ik zei, "Ik ga niet verder met jullie." Zij zeiden, "Je bent bijna daar." En wij begonnen te vechten en ik probeerde om van hen af te komen. Zij duwden en trokken aan me. Maar nu waren er heel wat van hen. Wat oorspronkelijk een handjevol was geweest, nu sinds de duisternis zouden het er 100 of 1000 geweest kunnen zijn, ik had geen idee. En zij speelden met me. Zij zouden me vernietigd kunnen hebben als zij dat hadden gewild, maar zij wilden mij niet vernietigen. Wat zij wilden doen was mij pijnigen, omdat zij genoten van de pijn die ik ervoer. Wat zij in het begin deden is werkelijk moeilijk voor mij om erover te spreken, en ik zal u er niet veel over vertellen; alleen maar een beetje, het wordt te erg. Maar in het begin waren ze aan het scheuren en bijten, bewerkten zij mij met hun vingernagels, krassend, uithollend, scheurend, en bijtend. Ik probeerde mij te verdedigen, en probeerde al vechtend hen van me af te krijgen en te ontsnappen, maar het was alsof ik in een bijenkorf was, er waren honderden over me heen. En al snel lag ik daar op de grond; overal opengereten en met overal pijn, van binnen en buiten. Nog harder te dragen dan fysieke pijn was de emotionele pijn, van wat er net met mij gebeurd was, de volslagen vernedering die ik net had ervaren. Ik voelde niet èèn keer, dat het onrechtvaardig of verkeerd was. Ik hoorde mijn stem, het was niet iemand anders z’n stem, het was niet de stem van God of iets anders, het was mijn stem. En ik hoorde het spreken, maar ik sprak het niet. Dus of het de stem was van mijn bewustzijn of ik weet het niet wat het was, maar ik hoorde het duidelijk zeggen, "Bid tot God!" Toen dacht ik bij mijzelf, "Ik geloof niet in God." "Bid tot God"". Ik dacht, "Zelfs al kan ik bidden, ik weet niet meer hoe ik moet bidden." Tot die tijd, had ik niet meer gebeden in ongeveer 22 of 23 jaar. Toen ik een kind was en wij baden in de zondagschool en wij baden in de kerk. Wat zeiden wij? Ik probeerde daaraan te denken. Voor mij was bidden iets opzeggen wat ik geleerd had. "De Heer is mijn Herder, geeft ons deze dag ons dagelijks brood, mijn land is van U. Nee, dat is geen gebed, dat is verkeerd. Laten we eens zien, ja, al loop ik door de vallei van de schaduw van de dood, want zeven en tachtig jaar geleden onze voorvaders... "

Ik raak helemaal in de war, ik kan me niet herinneren hoe te bidden. En dan de mensen die om mij heen waren, telkens als ik de naam van God noemde aan deze mensen die me kwetsten, was het alsof er kokend water op hen geworpen werd. Zij gilden, zij krijsten, zij schreeuwden en gebruikten de ergste godslasteringen die ik in deze wereld ooit had gehoord. Iets anders dat gebeurde was dat zij het niet konden verdragen om bij me te zijn als ik over God sprak. Het was zo pijnlijk voor hen om over God te horen dat zij zich bleven terugtrekken. Zo besefte ik dat ik hen kon wegduwen door over God te spreken. En daardoor probeerde ik om gebeden naar boven te halen, maar ik werd verward. Het was allemaal idioot en ik lag daar. En uiteindelijk realiseerde ik me dat zij weg waren en dat ik alleen was. Ik was daar alleen voor een eeuwigheid. Wat ik daarmee bedoel is, dat ik absoluut geen tijdsbesef had. Maar ik dacht na over mijn leven. Ik dacht na over wat ik gedaan had en wat ik niet had gedaan. Ik dacht na over de situatie waar ik in beland was. De conclusie waar ik toe kwam was dat ik mijn gehele volwassen leven egoïstisch had geleefd. Mijn enige god in mijn volwassen leven was ik zelf. Ik realiseerde dat er iets vreselijk verkeerd met mijn leven aan de hand was, en dat de mensen die me aanvielen hetzelfde waren als ik. Zij waren geen monsters, zij waren geen demonen; zij waren mensen die "het" gemist hadden. Het doel van geboren worden en leven in deze wereld, hadden zij gemist. Zij hadden een leven van egoïsme en van wreedheid geleefd. En nu waren ze in een wereld waar er niets anders was; niets anders dan egoïsme en wreedheid. En zij waren gedoemd om dat op elkaar en op zichzelf te leggen, waarschijnlijk voor altijd, zonder eind. En nu was ik er een deel van. Hoewel ik daar niet wilde zijn, scheen het de juiste plaats voor me te zijn. Er was een gevoel van, dit is wat ik verdien, omdat ik zo geleefd had. U kunt zich niet voorstellen hoe pijnlijk dit emotioneel was. Ik lag daar een tijd zonder eind, over mijn lot na te denken.

En in mijn gedachten komt een beeld van mij op, dat ik als kind in een zondagschool zit en, “Jezus houd van mij”, zingt. Ik kon het in mijn gedachten horen, "Jezus houd van me, la la la, Jezus houd van me, la la la". En terwijl ik het zingen herhaal, kon ik mijzelf dit als kind horen zingen. Belangrijker dan wat dan ook was dat ik het in mijn hart kon voelen. Er was een tijd in mijn leven toen ik nog jong en onschuldig was, toen ik in iets goeds geloofde, toen ik geloofde in iemand anders dan mezelf. Toen ik geloofde in iemand die helemaal goed was, heel achtig, die werkelijk echt om me gaf, en ik wist dat ik dat terug wilde hebben. Dat wat ik verloren had, wat ik weggeworpen had, wat ik verraden had, dat wilde ik terug. Ik kende Jezus niet, maar ik wilde Jezus kennen. Ik kende Zijn liefde niet, maar ik wilde Zijn liefde kennen. Ik wist niet of Hij echt was, maar ik wilde dat Hij echt was. Omdat ik had vertrouwd, dat er een tijd in mijn leven was geweest, dat ik in iets geloofde. En ik wist, dat ik eens geweten had, als een kind dat het waar was en ik wilde vertrouwen dat het waar was.

Dus riep ik in de duisternis, "Jezus, red me alstublieft!" en Hij kwam. Eerst was er een heel klein lichtstipje in de duisternis en het werd zeer snel helder. En het licht werd zo fel dat als het in deze wereld was geweest, het mij verteerd zou hebben. Het zou me als een chip gebakken hebben. Maar daar was het helemaal niet heet of gevaarlijk. Het licht kwam op mij en Hij strekte zich naar mij uit en begon me voorzichtig op te pakken. In Zijn licht kon ik zien dat ik geheel bloederig was, smerig en overal wonden had. Ik leek op een verkeersslachtoffer. Hij legde voorzichtig Zijn handen onder mij en raapte me heel teder op. Terwijl Hij me aanraakte, loste alles gewoon op, alle wonden, alle pijn, alle vuil het verdween gewoon, en ik was gezond en genezen en van binnen gevuld met Zijn liefde. Waarvan ik wens dat ik dit nauwkeuriger kon vertellen. Het is zo frustrerend om er niet over te kunnen vertellen aan mensen omdat dit het beste was, dat ooit gebeurde in mijn leven, het is,"Het alles". Het is het ALLES in leven om die liefde te kennen, en ik kan het niet aan u uitleggen, ik kan het niet vergelijken met iets. Dus hield Hij me vast, omhelsde mij, wreef op mijn rug, zoals een vader bij zijn zoon zou doen, als een moeder bij haar dochter, zacht wrijvend op mijn rug. Ik ben aan het rollen als een baby van geluk; de verlossing van verloren geweest zijn en nu gevonden zijn, dood geweest zijn en nu teruggebracht naar het leven. Hij heeft me daaruit vandaan gedragen. Weg gingen wij en verder. Wij bewogen naar een wereld van licht toe, en ik begon gedachten van enorme schaamte te krijgen, dat ik zo slecht geweest was. Ik zag mijzelf als vuil, huisvuil en vuiligheid. En ik dacht bij mijzelf, "Hij heeft een fout gemaakt, ik behoor hier niet, Hij wil me niet." Zoals, de schaamte, hoe kon Hij om me geven, waarom ik, ik ben slecht.

En we stopten, wij waren niet in de Hel, wij waren niet in de Hemel, wij waren er tussenin. We stopten en Hij zei, "Wij maken geen fouten, u behoort hier." En wij begonnen te converseren en Hij sprak en vertelde me dingen. Hij liet enige engelen komen, die mijn leven van begin tot eind met mij doornamen. En wat zij mij wilden tonen was, wat ik goed had gedaan en wat ik verkeerd had gedaan. En zonder dat we nu door mijn hele levensverhaal gaan: het was werkelijk eenvoudig. Wanneer ik een liefdevolle persoon was geweest, attent voor andere mensen, dat had de engelen gelukkig gemaakt, dat had Jezus gelukkig gemaakt, en zij lieten me weten dat het God gelukkig gemaakt had. Wanneer ik egoïstisch was geweest en gemanipuleerd had, maakte het de engelen verdrietig, en het maakte Jezus verdrietig, en zij lieten me weten dat het God verdrietig gemaakt had. Wat zij probeerden om aan mij duidelijk te maken, in een notendop, was dat het gehele doel van mijn bestaan is, om van God te houden en van mijn naaste te houden als mijzelf. Dat is waar ik voor geschapen was, dat is wat ik moet doen en leren in deze wereld en ik had gefaald. Zij vertelden me dat ik naar deze wereld terug moest gaan, en ik raakte heel erg van streek omdat ik naar de Hemel wilde gaan. Wat zij mij over de Hemel vertelden is dat het heel leuk, heel interessant, en de meest prachtige plaats is. Iedereen zou naar de Hemel willen gaan en ik wilde daar naar toe. Zij zeiden dat ik NIET klaar was, dat ik niet geschikt was, het was nog niet mijn tijd om naar de Hemel te gaan. Het was mijn tijd om naar deze wereld terug te gaan en te proberen te leven zoals God dat van me wilde, op de levenswijze waar Hij mij, in de eerste plaats, voor geschapen heeft.

Ik vertelde hen, Jezus en de engelen, dat ik niet in deze wereld kon leven zonder hen. En ik zei dat mijn hart zou breken als zij me terug naar deze wereld zouden sturen omdat zij daar waren en ik hier. Zij zeiden tot me, "Je begrijpt het niet? Wat is het probleem? Wij hebben je al deze dingen laten zien. Wij zijn daar altijd geweest. Wij zijn al die tijd met u geweest. En u bent nooit alleen geweest daar beneden." Ik zei, "Jullie moeten me af en toe laten weten, dat jullie bij mij zijn." Zij zeiden, dat als ik zou bidden en mijn zonden aan God zou belijden en gaf wat ik had; daarmee bedoelen zij: mijn angsten, zorgen, hoop, en mijn dromen, gewoon in Gods handen leggen, dat er dan tijden zouden zijn, wanneer zij er zouden zijn en ik het in mijn hart zou weten dat zij daar waren. Niet noodzakelijk hen weer zien maar ik zou de liefde voelen zoals ik het toen daar voelde. En Ik vertelde hen, dat als zij me zouden verzekeren dat er tijden zouden zijn wanneer ik die liefde zou ervaren, dat ik in deze wereld kon leven. En zij zeiden, dat zij dat zouden doen en met dat stuurden zij me terug. Na die ervaring, kwam de verpleegster die een paar minuten daarvoor in de kamer was geweest en gezegd had dat zij geen arts kon vinden en dat zij geprobeerd had om er een te vinden, naar de kamer terug gerend en zei dat de arts was aangekomen bij het ziekenhuis. Wat vrij wonderbaarlijk was omdat het rond 9 of 9:30 in de avond was. Zij zei: “De arts is in het ziekenhuis aangekomen en wij gaan u onmiddellijk opereren." En enige mensen kwamen binnen en zij probeerden mijn vrouw de kamer uit te werken. Het was erg storend en ik probeerde te zeggen, dat ik mijn vrouw wilde vertellen, wat er met me gebeurd was. Dus toen ik mijn vrouw passeerde op de gang onderweg naar de operatiekamer, zei ik dat alles geweldig zou gaan. En zij begon wit weg te trekken, als een stervende. Het vreemde van deze ervaring is dat de herinnering eraan helemaal niet vervaagd is. Het is echt intens en ik weet niet of het intens blijft. Ik geloof dat één van de redenen dat God me deze ervaring heeft gegeven is, dat ik de kans zou hebben om het met iemand te delen. Ik weet niet wie en ik weet nooit wie. Maar ik zou de kans hebben om het met iemand te delen, zodat het een hulp zou kunnen zijn voor hen.

Bron: www.spiritlessons.com. Gebruikt met toestemming.


Google

Hosted in Ierland door Blacknight

Terug naar boven

onzichtbare klapteller
Statcounter

Over ons | Contacteer ons | Auteursrechten | Plan van de site